Autonomia

Blog o autyzmie

10 powodów, dla których warto pójść na ściankę wspinaczkową? – TUS Fundacji ARTONOMIA

Nasze TUS-y są nietypowe- każdy kto spróbuje ten wie, że nie przypominają one typowych zajęć prowadzonych według  Arnolda Goldsteina. Nie znaczy to jednak, że rezygnujemy z tego modelu. Stworzyliśmy program autorski, w którym łączymy potrzeby poszczególnych uczestników, stawiając na metody skuteczne, poparte badaniami. Jak więc wyglądają zajęcia TUS dla dzieciaków w spektrum autyzmu w Fundacji ARTONOMIA?

Spotkania dla dzieci i młodzieży w spektrum autyzmu prowadzimy według programu Pauliny Zawadzkiej „Cztery kroki do efektywnego uczenia się”, który zakłada indywidualne podejście oraz rozpoczęcie współpracy od podstawowych potrzeb każdej osoby. Nasze potkania odbywają się w salach wyposażonych w sprzęt do integracji sensorycznej.
A oto nasz ramowy program zajęć:
1. Zapewnienie poczucia bezpieczeństwa i zadbanie o komfort sensoryczny.
Powitanie. Czas na swobodną rozmowę, podzielenie się tym, co wydarzyło się w ostatnich dniach. Przestrzeń  na zmniejszenie ewentualnego napięcia, ćwiczenia z elementami terapii poprzez ruch oraz terapii integracji sensorycznej.
2. Kontakt i komunikacja
W zależności od wieku oraz możliwości komunikowania się, prowadzimy:  zabawy relacyjne, ćwiczenia ułatwiające poznawanie siebie i budowanie poczucia tożsamości, a w dalszej kolejności poznawanie kolegów i dostrzeganie różnic pomiędzy nami. Element ten może być prowadzony w formie gry lub zabawy, którą lubią uczestnicy.
3. Motywacja i koncentracja.
Wprowadzenie do tematu TUS poprzez zbudowanie zaciekawienia. Odkrywanie motywacji uczestników zajęć. Gry i zabawy związane z tematem. Na tym etapie odnosimy konkretny temat do własnych doświadczeń, podajemy przykłady z życia, korzystamy z “Historyjek społecznych”.

W tej części zajęć niezwykła rolę, odgrywa kreatywny i uważny trener, który swoimi pomysłami sprawi, że na pytanie Giny Davies:

“Czy Twojemu zaproszeniu do nauki można się oprzeć?” Gina Davies

każdy odpowie: Ależ skąd!!!

Nasza super trenerka Anna Jędrzejewska jest najlepszym przykładem, a reakcje uczestników jej zajęć najprawdziwszym dowodem na to, że TUS może być ciekawy!

4. Rozwijanie funkcji wykonawczych w sytuacjach społecznych. (TUS wg Goldsteina)
Modelowanie scenek tematycznych przez trenerów. Rozbijanie sytuacji na mniejsze elementy, tworzenie historyjek społecznych oraz planów wizualnych.
Odgrywanie scenek przez uczestników i udzielanie informacji zwrotnej. Na tym etapie wykorzystujemy nagrywanie i wspólne oglądanie, które pozwala zobaczyć siebie, posłuchać swojego głosu. Uczestnicy sami dostrzegają się w inicjowanych sytuacjach i zamiast uwag od trenerów, mogą zobaczyć czy coś chcą zmienić lub poprawić. Przede wszystkim jednak oglądanie siebie wzmacnia poczucie własnej wartości, dodaje pewności siebie, wzmacnia zdobywane na zajęciach umiejętności.                                                                                                                                                                                                Generalizacja zdobytych umiejętności. Ten etap to przede wszystkim wychodzenie poza ramy zajęć w sali. Nauka kompetencji społecznych musi odbywać się w warunkach życiowych. Nie da się przecież przećwiczyć reakcji otoczenia, przewidzieć ilości bodźców, poznać zasad obowiązujących w różnych miejscach, nie będąc tam.

5. *Gry rozwijające umiejętności społeczne, propozycje uczestników. Gdy czas na zajęciach na to pozwala oddajemy się rozrywce- jest tu miejsce na ulubione gry, muzykę i rozmowę.

Szczególne miejsce podczas naszych zajęć zajmują wyjścia z sali do przestrzeni publicznej.  Gdzie wychodzimy? To zależy od uczestników- to oni proponują miejsca, które chcieliby odwiedzić.

Na naszej liście szczególne miejsce zajmują Escape Room oraz Ścianka wspinaczkowa – przeczytajcie, jakie ta druga niesie za sobą korzyści.

10 powodów, dla których poszliśmy na ściankę wspinaczkową na zajęciach TUS?

  1. Wybór miejsca nastąpił przez samych uczestników zajęć- to gwarancja motywacji!
  2. To nowe miejsce dla uczestników- a wszystko, co nowe – wymaga nauki i wykorzystania posiadanych kompetencji. Do wyjścia trzeba było się przygotować. Dzisiaj duże możliwości dają zdjęcia na stronie obiektu, opis przestrzeni- to pozwala wstępnie ocenić- czy na pewno chcemy tam pójść oraz zobaczyć, czego możemy się spodziewać.
  3. Nowe miejsce to zupełnie nowe zasady, które -co ważne dla uczestników- od razu mają swoje zastosowanie  w sytuacji praktycznej. Na obiekcie ze ściankami do wspinaczki widzimy od razu, jaki jest cel regulaminu np. zakładania odpowiedniego obuwia i kasku, łatwo jest zrozumieć kwestię poruszania się po obiekcie i słuchania instruktora. A jeżeli coś ma sens- to warto się tego trzymać. (Najgorsze są zasady, które nie mają istotnego przełożenia na praktykę:”nogi i ręce spokojne na lekcji”- może coś wam to mówi?)
  4. Wspinaczka to doskonałe ćwiczenie wzmacniające mięśnie. Większość uczestników potrzebuje stymulacji proprioceptywnej, najlepiej w formie aktywnej, wzmacniającej mięśnie- a więc ścianka zamiast SI- zdecydowanie tak (jeżeli oczywiście nie pogłębiamy wad postawy). Wspinanie się rozwija umiejętność balansowania środkiem ciężkości ciała i rozsądnego gospodarowania siłą- jakże przydatne na co dzień 🙂
  5. Nie sposób nie zauważyć, że jest to doskonałe ćwiczenie równoważne- a więc także praca z błędnikiem, od której przecież często zaczynamy zajęcia, by wpłynąć na poziom pobudzenia.
  6. Wspinaczka w wielkiej hali pełnej ludzi to niewątpliwe ćwiczenie na utrzymanie koncentracji na zadaniu. Trzeba  odciąć się od bodźców dookoła i skupiać na własnym zadaniu. Jest to szansa na wydłużanie czasu koncentracji na jednej czynności. należy jednak zachować ostrożność, jeżeli nie chcemy uzyskać odwrotnego efektu i doprowadzić do przeciążenia sensorycznego – bądźmy uważni na potrzeby sensoryczne uczestników.  Warto zabrać słuchawki wyciszające, jeżeli w grupie jest osoba wrażliwa na bodźce dźwiękowe.
  7. Wspinanie się to niezwykłe ćwiczenie rozwijające funkcje wykonawcze:                                                                                             -wymaga odpowiedniego przygotowania przed przystąpieniem do działania oraz przestrzegania konkretnych zasad: założenie odpowiedniego stroju, uprzęży; – rozwija umiejętność planowania własnego działania (bez instrukcji i planów wizualnych); – jest nauką podejmowania decyzji (wyznaczenie sobie trasy, decydowanie gdzie postawić stopę, a gdzie chwycić) oraz jednocześnie akceptowaniem ich naturalnych konsekwencji -rozwija uczenie się na własnych błędach.
  8. Wspinaczka to szansa na rozwój wiary w siebie i własne możliwości. Postępy i kolejne poziomy trudności zwiększają samoocenę i pobudzają do działania!
  9. Wreszcie oczywisty punkt: Jest to szansa na dobrą zabawę, poznanie nowych osób, a może nawet nową pasję?
  10. Wspinaczka uczy, że nie zawsze najkrótsza droga prowadzi prosto do celu, a także tego, że sam cel nie jest najważniejszy, ale to, co spotyka nas po drodze!

Mam nadzieję, że skorzystacie z pomysłów i jeżeli prowadzicie zajęcia TUS- nie będziecie się ograniczać do 4 elementów  według Goldsteina na terenie szkoły lub poradni! Warto uczyć się w praktyce, motywacja uczestników, gdy ich propozycja zostaje wzięta pod uwagę jest nieprzeceniona. Niekoniecznie na ściankę, może do sali trampolin albo na pizzę- ale nie zamykajcie się w czerech ścianach!!

Zapraszamy na TUS-y, konsultacje i szkolenia do Fundacji ARTONOMIA,

Na naszym profilu znajdziecie m.in. opis turnusu wakacyjnego TUS, posty z zajęć, przykładowe materiały, zdjęcia z wyjść – czyli moc inspiracji!

Za ostatnie zajęcia na ściance wspinaczkowej w przestrzeni Centrum Wspinaczkowe Murall dziękujęmy Annie Jędrzejewskiej- trenerce TUS i Łukaszowi Korzeniewskiemu- instruktorowi i trenerowi, którzy zadbali o program zajęć i bezpieczeństwo.

Jeżeli macie pytania- piszcie: [email protected]

X Sympozjum Naukowe „Diagnoza zaburzeń ze spektrum autyzmu- aspekt psychologiczny, genetyczny i neurologiczny”

19 i 20 października w Gdańsku odbyło się sympozjum zorganizowane przez Instytut Wspomagania Rozwoju Dziecka (IWRD). Udział w konferencji można było połączyć z wyjazdem nad morze, dlatego łatwo było podjąć decyzję o wyruszeniu na drugi koniec Polski.

Jest to mój subiektywny przegląd wystąpień. Na pewno nie opiszę szerzej wszystkich prelekcji, ponieważ byłby to bardzo długi tekst, którego oprócz mnie, nikt by nie przeczytał 😉

Continue reading

Zobacz we mnie piękno

Zobacz we mnie piękno,

szukaj we mnie najlepszego.

Taki jestem naprawdę i tylko taki chcę być.

To może trochę potrwać.

Może być trudno je znaleźć

ale zobacz we mnie piękno.

Zobacz we mnie piękno, każdego dnia.

Czy możesz zaryzykować?

Czy możesz znaleźć sposób?

(…) Marschall B. Rosenberg

Nauczycielu życzę Ci

DOSTRZEGANIA piękna w każdym uczniu,

I DOSTRZEGANIA piękna w SOBIE.

Pielęgnuj je i rozbudzaj!!!!!

Ono jest w każdym z nas, choć jak pisze Marschall „może być trudno je znaleźć”.

Zobacz we mnie piękno

Nauczycielu, z pewnością znasz  założenia „Porozumienia bez przemocy”.

Zatrzymaj się nad nimi przez chwilę, odśwież swoją komunikację z uczniami i rodzicami, nie zapomnij, by zacząć od siebie.

Gdy znajdziesz klucz do porozumienia ze sobą, dużo łatwiej będzie Ci także dogadać się z innymi.

Potrzeby, Zrozumienie i szacunek

„Im bardziej jesteśmy świadomi naszych potrzeb, tym lepiej możemy o sobie stanowić i lepiej rozumieć innych.”

Rosenberg podkreślał, że za każdym komunikatem kryją się potrzeby.

Bądź świadomy własnych potrzeb i dbaj o ich zaspokojenie.

Dopiero wtedy lepiej zauważysz potrzeby swoich uczniów, rozpoznasz je i uszanujesz -będzie to najlepszy start dla waszej współpracy. Choć każdy z nas jest inny, wszyscy  potrzebujemy szacunku, akceptacji, zrozumienia, przynależności, bycia zauważonym.

Empatia

„Dzięki Porozumieniu bez Przemocy wyrażamy siebie szczerze i jasno, zarazem z szacunkiem i empatią poświęcając uwagę innym ludziom”

Staraj się zrozumieć , co się dzieje z Twoim uczniem, bez próby osądzania, diagnozowania czy krytykowania jego zachowań czy komunikatów. Taka empatia pomoże Ci dostrzec w nim piękno i potencjał.

Nie popełniaj błędów SZAKALA

Szakal w rozmowie posługuje się etykietami – np. leniwy, nieodpowiedzialny, dziecinny…) i chętnie sięga po stereotypy, chce dominować i mieć rację. Żąda konkretnych rozwiązań i często, aby je uzyskać posługuje się karami i nagrodami.

W komunikacji bądź jak ŻYRAFA

W czasie rozmowy żyrafa chce usłyszeć drugiego człowieka i chce być sama usłyszana. Chce docierać do swoich i cudzych potrzeb.  Żyrafa jest  szczera: gdy myśli „nie”, mówi „nie”. Jeśli pojawia się konflikt – mówi o nim otwarcie, jasno i ze zrozumieniem, bez obrażania się, zawstydzania, oskarżania innych czy szukania winnego. Stara się rozwiązać go tak, aby potrzeby wszystkich zostały usłyszane, szuka rozwiązania, które zadowoli obie strony.

Posługuj się „językiem serca” – uczuć i potrzeb.

 

Dr Marshall B. Rosenberg (1934-  2015) ‒ amerykański psycholog, twórca idei Porozumienia bez Przemocy; Niezwykły nauczyciel propagujący pokojowe  rozwiązywania konfliktów oraz skuteczną komunikację. Pracował jako mediator na całym świecie, w rejonach konfliktów zbrojnych, w zubożałych dzielnicach miast i więzieniach. Pomagał rodzinom, szkolił nauczycieli, pracowników socjalnych, policjantów i menedżerów.

Netografia:

www.cnvc.org

www.strefanvc.pl

 

 

 

NIC O NAS BEZ NAS – rozpoczynamy cykl bezpłatnych spotkań Fundacji ARTONOMIA

Organizując I Międzynardową Konferencję NIC O NAS BEZ NAS, zaplanowałam rozpoczęcie cyklu spotkań, zwiększających społeczną świadomość oraz wiedzę na temat spektrum autyzmu, ale przede wszystkim dających przestrzeń do dialogu.

Po podsumowaniu konferencji i informacjach zwrotnych od uczestników wiemy, że wystąpienia 6 prelegentów: Agnieszki Stasiak, Antoniego Bohdanowicza, Agnieszki Warszawa, Marka Stankiewicza, Ewy Furgał, Jana Grzesiek oraz 2 video-wystąpienia z zagranicy: Caui Ferreira oraz Danny Raede, pomogły osobom w spektrum, rodzinom, życiowym partnerom, nauczycielom i specjalistom. Zapoczątkowały realne zmiany: oferty pracy, spotkania dorosłych w spektrum autyzmu z rodzicami dzieci z autyzmem i Zespołem Aspergera, warsztaty w szkołach, konsultacje indywidualne- wszystko, by zwiększać akceptację neuroróżnorodności.

Koncepcja spotkań NIC O NAS BEZ NAS zakłada, by angażować do rozmów, wystąpień, dzielenia się doświadczeniami, jak najwięcej osób ze spektrum oraz ich bliskich. Podkreślamy, że każdy jest indywidualnością – to , co pomoże jednej osobie, nie musi działać w innym przypadku. Nasz model daleki jest od krytykowania lub prezentowania metod i podejść terapeutycznych, przekonywania do diet czy specjalistycznych zajęć dodatkowych – jest okazją do otwartej rozmowy.

Fundacja ARTONOMIA zaprasza wszystkich, który chcą rozmawiać, słuchać, dzielić się doświadczeniem i poszerzać własną wiedzę na temat spektrum autyzmu na BEZPŁATNE spotkania!!

Gościem pierwszego spotkania będzie Sylwia Niemowna- Bagińska, która tak opowiada o swojej działalności:

„Miki Little Aspie to społeczność ludzi AspiePozytywnych. Nastawionych na propagowanie pozytywnego przekazu spektrum autyzmu. Strona na Facebooku jest miejscem gdzie rodzice dzieci w spektrum, ich rodziny, przyjaciele oraz środowisko komunikuje się. Poprzez interakcję tworzymy sieć połączeń miedzyludzkich. Informujemy, pomagamy. Tworzymy treści i hasła oraz przekaz, który pomaga w świadomości autyzmu. W naszym środowisku neuroroznorodnosc jest traktowana jako naturalne cechy czlowieka oraz możliwości wykorzystania naszego potencjału aby ludzie w spektrum i ich rodziny mogły odnaleźć siebie w otaczajacej rzeczywistości. Jestesmy Za integracją. Zawsze dążymy do dialogu miedzypokoleniowego i szacunku.”

Zapraszamy: 26 lipca 2018, godz. 16.30, Kawiarnia „Życie jest fajne”, Warszawa

Prócz spotkań NIC O NAS BEZ NAS wszystkie działania fundacji mają  założenia, podkreślające rolę Autonomii. Prowadzimy bloga- autyzm-blog.pl , konsultacje indywidualne dla osób w spektrum autyzmu, dzieci, rodziców, prowadzimy warsztaty  oraz szkolenia paulinazawadzka.com

Skąd nasze logo? Właśnie z piękna neuroróżnorodności, a oto nasze inspiracje:

kobieta i mężczyzna/ czarne i białe/ yin and yang/ jasne i ciemne/ woda i ogień/pozytywne i negatywne/ różnice i podobieństwa/ zaburzenia i mocne strony/ akceptacja i autonomia to sztuka życia w harmonii.
Jesteśmy różni i to jest super!!!

 

„Rozwijanie umiejętności życiowych u dzieci z autyzmem lub zespołem Aspergera”

W tym artykule opiszę książkę autorstwa J.M. Myers.

Zacznę od tego, że jest to książka napisana przez osobę ze spektrum autyzmu dla osób ze spektrum autyzmu, ich rodziców i terapeutów. Jednak autorka szczególnie często zwraca się do rodziców dzieci, podkreślając, że umiejętności życiowych powinniśmy uczyć od najmłodszych lat.

Jennifer Myers przyznaje, że to Temple Grandin zmusiła ją do napisania tej książki 🙂

Książka zawiera całe mnóstwo przydatnych rad, wiele przykładów ilustrujących zalecenia autorki. Nie sposób ich wszystkich tu zawrzeć. Moim zdaniem, ta lektura zdecydowanie może być polecana rodzicom podczas rozmów dotyczących ich dzieci ze spektrum. Continue reading

JAKA JEST KOBIETA ze SPEKTRUM AUTYZMU?

 

O kobietach w spektrum coraz więcej, choć wciąż pozostają niezauważone, później zdiagnozowane, mniej wspierane…

Historie dziewczyn ze spektrum, które znam- są w większości zagmatwane, pełne zwrotów akcji, zazwyczaj z późną diagnozą. Często depresja, bulimia czy inne trudności były często pierwszymi momentami, gdy ktoś zauważał ich potrzeby. Jak to jest, czy jak sugerują niektórzy kryteria diagnostyczne były tworzone pod chłopców (http://www.autism.org.uk), czy faktycznie dziewczyny radzą sobie lepiej z tak zwanym „maskowaniem” swoich trudności?

Niezwykle trafnie o kobietach ze spektrum pisze Rose Hughes:

“Myślę, że bycie kobietą jest trudne, bycie kobietą z autyzmem jest jeszcze trudniejsze”

Po czym dodaje, że  kobiety generalnie są postrzegane jako słabsze, bardziej wrażliwe, wciąż muszą udowadniać swoją niezależność.

Dodając swoje przemyślenia do słów Rose:

Tak samo jest wśród osób a autyzmem, które w świecie neurotypowym, pełnym stereotypów niejednokrotnie odczuwają presję oraz potrzebę ciągłego udowadniania, że mogą funkcjonować samodzielnie, wykonywać różne zawody, decydować o sobie, wciąż muszą szukać dróg by „wpasować się” w towarzystwo.

KAŻDY STEREOTYP zamyka nam drogę do poznania drugiego człowieka. Tak jak nie ma dwóch takich samych osób ze spektrum- tak nie ma dwóch takich samych kobiet czy mężczyzn.

Nawet dziś dostając życzenia- powtarzający się symbol kobiecości to wysokie obcasy, czerwona szminka, ładna sukienka.

Nie znam osobiście kobiety z autyzmem lub Zespołem Aspergera, która zgodziłaby się z taką wizją kobiecości.

A więc jaka jest KOBIETA ze spektrum autyzmu?

Oczywiście- każda inna. Dla mnie jednak jest pewien zbiór cech, którego nie można jej odmówić:

  1. niezwykła wrażliwość– która niestety może jest przyczyną wielu trudności, często depresji

  2. indywidualność– tak bardzo indywidualna . Hasło często powtarzane „książkowy autyzm”, którego tak bardzo nie lubię- niech ląduje w koszu raz na zawsze

  3. siła– do bycia sobą i walki o swoje!

  4. inteligencja–  która niejednokrotnie potrafi zaskoczyć

Mam nadzieję, że rozwijająca się wczesna diagnostyka sprawi, że poprawi się wsparcie dziewczynek ze spektrum, by mogły być silnymi kobietami. Diagnoza wiele zmienia- potwierdzeniem są chociażby słowa Weroniki:

“Ta diagnoza zmieniła moje życie na plus. Wcześniej byłam zagubiona – wiedziałam, że coś mi dolega, ale nikt nie potrafił powiedzieć, o co dokładnie chodzi. Błądzić jest rzeczą ludzką, to prawda, ale tkwienie w niewiedzy bardzo utrudnia życie. Dzięki diagnozie jestem w pewnym sensie pogodzona ze sobą. Mam świadomość swoich braków, uczestniczę w terapii grupowej i mogę prowadzić normalne, spokojne życie.”

Czytaj więcej: http://www.nowiny24.pl/wywiady/art/6191699,dziewczynki-potrafia-kamuflowac-objawy-autyzmu,id,t.html

Niezmiernie cieszę się, że na  Konferencji NIC O NAS BEZ NAS, 07.04.2018 w Warszawie  4 wspaniałe kobiety opowiedzą o swoim spektrum, pomogą zrozumieć i otworzyć nam oczy na swoje potrzeby.

 

„Nie jestem kosmitą. Mam zespół Aspergera”

W dzisiejszym artykule chciałabym polecić wszystkim zainteresowanym tematem zespołu Aspergera książkę Joanny Ławickiej.

Na początek kilka słów o samej autorce: pani Joanna Ławicka jest doktorem nauk społecznych, prezesem prężnie działającej na rzecz osób ze spektrum autyzmu Fundacji Prodeste.  Ławicka ma zespół Aspergera, diagnozę otrzymała mając 28 lat.

Continue reading

MOC ŻYCZEŃ

Nie prezentów

Nie światełek

Nie pierogów

Nie ryby z ością

 

Ale czasu, by złapać oddech

Przytulić się

Pobawić

Zrobić coś razem

Zrobić coś jak zwykle

Zrobić coś nowego

 

Świąt z Jezuskiem lub z Gwiazdorem

Byle nie przed telewizorem

 

Tej miłości niepojętej w waszych sercach-

Tej bliskości- tak potrzebnej tu i teraz

Normalności bez przepychu

Cudu – by nie myśleć choć przez chwilę,

Co by było……

W cichą noc, ze spokojem i radością

poczuć jak ważne jest

to, co JEST

Nie pytaj o autyzm

Nie pytaj jaki autyzm ma osoba, zapytaj jaką osobę ma autyzm.

Jaka jest diagnoza?

Czy jest wysoko funkcjonujący?

Ale, myślisz że to raczej Zespół Aspergera?

Może to przez ADHD?

Takie i wiele innych pojawiają się w rozmowach terapeutów, nauczycieli – próbujących zrozumieć i pomóc.

Jaką metodę zastosować?

Ale czy są na to dowody naukowe?

Nie można chyba tak mieszać różnych podejść?

I słowa na koniec warsztatów na temat autyzmu:

Za mało gotowych rozwiązań. Potrzebne nam metody, które na 100 % zadziałają.

Drodzy Nauczyciele,

prowadząc warsztaty nie dam Wam gotowych odpowiedzi- tego możecie być pewni.

Nie widziałam na oczy waszego ucznia- to Wy go znacie,  jeśli nie- zacznijcie właśnie od tego, by go poznać.

Nie ma jednej metody, jednego podejścia, gotowego rozwiązania- jeżeli myślimy o pracy z drugim człowiekiem.

Tylko otwartość i poznanie, indywidualne spojrzenie na świat i życie konkretnej jednostki pozwolą Ci lepiej zrozumieć i pomóc.

Wiedza jest ważna i potrzebna, ale nie wystarczy. Warto zgłębiać temat w świetle nowych badań – ale pamiętajcie:

 „żadna książka, żaden lekarz nie zastąpią czujnej myśli, własnego uważnego spostrzegania” (J. Korczak)

O co więc pytać? Od czego zacząć? Zapytaj:

Jak pomóc sobie? Jak być lepszym nauczycielem? Jak być dobrym obserwatorem?

Jak wykorzystać wiedzę do szukania indywidualnych rozwiązań? A może sam uczeń podpowie Ci- co mu pomoże?

Mi pomaga spokój i bycie na każdej lekcji na 100% Tu i Teraz.

Pomogło mi też zapytanie uczniów, co ich wkurza w nauczycielach. Odpowiedzi to proste wskazówki dla mnie.

Wkurzam się, gdy nauczyciele:

  •  się spóźniają

  • piją kawę na lekcji

  • myślą, że wiedzą wszystko najlepiej

  • wyjmują telefon na lekcji

  • nie słuchają.

Więcej o moich doświadczeniach pracy nauczyciela na warsztatach.

Jak być przyjacielem, ale i przewodnikiem? 

Czy jestem gotowy być wychowawcą:

„który nie wtłacza, a wyzwala, nie ciągnie, a wznosi, nie ugniata, a kształtuje, nie dyktuje, a uczy, nie żąda, a zapytuje”(J. Korczak)

Czy jestem gotowy przestać patrzeć na ucznia wyłącznie przez pryzmat jego diagnozy?

Nie chcesz przecież, by mówiono o Tobie:

– „ma humory- jak każda baba”

– „plotkują, nie przestają gadać- typowe nauczycielki”

-„faceci nie potrafią rozmawiać”.

Nawet jeśli akurat masz humory, plotkujesz, czy jest Ci trudno rozmawiać- nie chcesz być oceniany przez przyklejoną etykietę.

Nie myśl więc stereotypami- odkryj swojego ucznia z jego wyjątkową tożsamością- zrozum i pomóż.

“Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma,
 lecz przez to, czym dzieli się z innymi.”(J. Korczak)

W każdym uczniu jest niezwykły człowiek, może jest też autyzm, ale to zdecydowanie sprawa drugorzędna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Myślę obrazami, czyli o stosowaniu wizualizacji w terapii osób z autyzmem.

„Jedną z największych tajemnic autyzmu są niezwykłe zdolności wizualne i wyobraźnia przestrzenna większości z nas przy bardzo ubogich umiejętnościach werbalnych. Jako dziecko, a później jako nastolatka byłam przekonana, że wszyscy myślą obrazami” (T.Grandin).

Każdy z nas stale korzysta z informacji wzrokowych, jest to dominujący sposób poznawania świata. Percepcja wzrokowa pośredniczy prawie we wszystkich działaniach człowieka. Zauważmy, że trudne informacje stają się bardziej zrozumiałe, jeśli przekażemy je w sposób obrazowy.

Wizualizacja oznacza graficzne metody tworzenia, analizy oraz przekazywania informacji. Pozwala ona lepiej zrozumieć nam  złożone, abstrakcyjne pojęcia, skomplikowane zjawiska. Wielu z nas nie opanowałoby istoty procesów chemicznych bez dobrego wykresu lub nie dojechałoby do celu, wyłącznie na podstawie wskazówek ustnych. Obraz przed oczami sprawia, że nasza analiza, przetwarzanie informacji są duże szybsze. Continue reading

« Older posts

© 2019 Autonomia

Theme by Anders NorenUp ↑