Autonomia

Blog o autyzmie

Category: Autyzm w kulturze

JAKA JEST KOBIETA ze SPEKTRUM AUTYZMU?

 

O kobietach w spektrum coraz więcej, choć wciąż pozostają niezauważone, później zdiagnozowane, mniej wspierane…

Historie dziewczyn ze spektrum, które znam- są w większości zagmatwane, pełne zwrotów akcji, zazwyczaj z późną diagnozą. Często depresja, bulimia czy inne trudności były często pierwszymi momentami, gdy ktoś zauważał ich potrzeby. Jak to jest, czy jak sugerują niektórzy kryteria diagnostyczne były tworzone pod chłopców (http://www.autism.org.uk), czy faktycznie dziewczyny radzą sobie lepiej z tak zwanym „maskowaniem” swoich trudności?

Niezwykle trafnie o kobietach ze spektrum pisze Rose Hughes:

“Myślę, że bycie kobietą jest trudne, bycie kobietą z autyzmem jest jeszcze trudniejsze”

Po czym dodaje, że  kobiety generalnie są postrzegane jako słabsze, bardziej wrażliwe, wciąż muszą udowadniać swoją niezależność.

Dodając swoje przemyślenia do słów Rose:

Tak samo jest wśród osób a autyzmem, które w świecie neurotypowym, pełnym stereotypów niejednokrotnie odczuwają presję oraz potrzebę ciągłego udowadniania, że mogą funkcjonować samodzielnie, wykonywać różne zawody, decydować o sobie, wciąż muszą szukać dróg by „wpasować się” w towarzystwo.

KAŻDY STEREOTYP zamyka nam drogę do poznania drugiego człowieka. Tak jak nie ma dwóch takich samych osób ze spektrum- tak nie ma dwóch takich samych kobiet czy mężczyzn.

Nawet dziś dostając życzenia- powtarzający się symbol kobiecości to wysokie obcasy, czerwona szminka, ładna sukienka.

Nie znam osobiście kobiety z autyzmem lub Zespołem Aspergera, która zgodziłaby się z taką wizją kobiecości.

A więc jaka jest KOBIETA ze spektrum autyzmu?

Oczywiście- każda inna. Dla mnie jednak jest pewien zbiór cech, którego nie można jej odmówić:

  1. niezwykła wrażliwość– która niestety może jest przyczyną wielu trudności, często depresji

  2. indywidualność– tak bardzo indywidualna . Hasło często powtarzane „książkowy autyzm”, którego tak bardzo nie lubię- niech ląduje w koszu raz na zawsze

  3. siła– do bycia sobą i walki o swoje!

  4. inteligencja–  która niejednokrotnie potrafi zaskoczyć

Mam nadzieję, że rozwijająca się wczesna diagnostyka sprawi, że poprawi się wsparcie dziewczynek ze spektrum, by mogły być silnymi kobietami. Diagnoza wiele zmienia- potwierdzeniem są chociażby słowa Weroniki:

“Ta diagnoza zmieniła moje życie na plus. Wcześniej byłam zagubiona – wiedziałam, że coś mi dolega, ale nikt nie potrafił powiedzieć, o co dokładnie chodzi. Błądzić jest rzeczą ludzką, to prawda, ale tkwienie w niewiedzy bardzo utrudnia życie. Dzięki diagnozie jestem w pewnym sensie pogodzona ze sobą. Mam świadomość swoich braków, uczestniczę w terapii grupowej i mogę prowadzić normalne, spokojne życie.”

Czytaj więcej: http://www.nowiny24.pl/wywiady/art/6191699,dziewczynki-potrafia-kamuflowac-objawy-autyzmu,id,t.html

Niezmiernie cieszę się, że na  Konferencji NIC O NAS BEZ NAS, 07.04.2018 w Warszawie  4 wspaniałe kobiety opowiedzą o swoim spektrum, pomogą zrozumieć i otworzyć nam oczy na swoje potrzeby.

 

Nie pytaj o autyzm

Nie pytaj jaki autyzm ma osoba, zapytaj jaką osobę ma autyzm.

Jaka jest diagnoza?

Czy jest wysoko funkcjonujący?

Ale, myślisz że to raczej Zespół Aspergera?

Może to przez ADHD?

Takie i wiele innych pojawiają się w rozmowach terapeutów, nauczycieli – próbujących zrozumieć i pomóc.

Jaką metodę zastosować?

Ale czy są na to dowody naukowe?

Nie można chyba tak mieszać różnych podejść?

I słowa na koniec warsztatów na temat autyzmu:

Za mało gotowych rozwiązań. Potrzebne nam metody, które na 100 % zadziałają.

Drodzy Nauczyciele,

prowadząc warsztaty nie dam Wam gotowych odpowiedzi- tego możecie być pewni.

Nie widziałam na oczy waszego ucznia- to Wy go znacie,  jeśli nie- zacznijcie właśnie od tego, by go poznać.

Nie ma jednej metody, jednego podejścia, gotowego rozwiązania- jeżeli myślimy o pracy z drugim człowiekiem.

Tylko otwartość i poznanie, indywidualne spojrzenie na świat i życie konkretnej jednostki pozwolą Ci lepiej zrozumieć i pomóc.

Wiedza jest ważna i potrzebna, ale nie wystarczy. Warto zgłębiać temat w świetle nowych badań – ale pamiętajcie:

 „żadna książka, żaden lekarz nie zastąpią czujnej myśli, własnego uważnego spostrzegania” (J. Korczak)

O co więc pytać? Od czego zacząć? Zapytaj:

Jak pomóc sobie? Jak być lepszym nauczycielem? Jak być dobrym obserwatorem?

Jak wykorzystać wiedzę do szukania indywidualnych rozwiązań? A może sam uczeń podpowie Ci- co mu pomoże?

Mi pomaga spokój i bycie na każdej lekcji na 100% Tu i Teraz.

Pomogło mi też zapytanie uczniów, co ich wkurza w nauczycielach. Odpowiedzi to proste wskazówki dla mnie.

Wkurzam się, gdy nauczyciele:

  •  się spóźniają

  • piją kawę na lekcji

  • myślą, że wiedzą wszystko najlepiej

  • wyjmują telefon na lekcji

  • nie słuchają.

Więcej o moich doświadczeniach pracy nauczyciela na warsztatach.

Jak być przyjacielem, ale i przewodnikiem? 

Czy jestem gotowy być wychowawcą:

„który nie wtłacza, a wyzwala, nie ciągnie, a wznosi, nie ugniata, a kształtuje, nie dyktuje, a uczy, nie żąda, a zapytuje”(J. Korczak)

Czy jestem gotowy przestać patrzeć na ucznia wyłącznie przez pryzmat jego diagnozy?

Nie chcesz przecież, by mówiono o Tobie:

– „ma humory- jak każda baba”

– „plotkują, nie przestają gadać- typowe nauczycielki”

-„faceci nie potrafią rozmawiać”.

Nawet jeśli akurat masz humory, plotkujesz, czy jest Ci trudno rozmawiać- nie chcesz być oceniany przez przyklejoną etykietę.

Nie myśl więc stereotypami- odkryj swojego ucznia z jego wyjątkową tożsamością- zrozum i pomóż.

“Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma,
 lecz przez to, czym dzieli się z innymi.”(J. Korczak)

W każdym uczniu jest niezwykły człowiek, może jest też autyzm, ale to zdecydowanie sprawa drugorzędna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Autyzm w kulturze#6

“Fly away” to film, który dobitnie uzmysławia, jak autyzm może wpływać na funkcjonowanie rodziny.

Jeanne samotnie wychowuje swoją prawie dorosłą córkę, Mandy, która ma autyzm. Zbliżające się osiemnaste urodziny oraz zgłaszane przez nauczycieli trudności Mandy w szkole, prowadzą do stawiania sobie wielu trudnych pytań o dalszy los dziewczyny i jej matki.

Continue reading

Czy Sheldon Cooper ma zespół Aspergera?

Sheldon Cooper – bohater jednego z najpopularniejszych amerykańskich seriali komediowych „The Big Bang Theory” nieprzerwanie od dziewięciu sezonów bawi widownię swoim specyficznym zachowaniem.

Serial opowiada o czwórce przyjaciół – naukowców zajmujących się naukami ścisłymi w California Institute of Technology. Mimo wybitnej inteligencji mają jednak oni poważne problemy w relacjach międzyludzkich. Sheldon wyróżnia się wśród przyjaciół zarówno poziomem wiedzy oraz inteligencji (powszechnie uchodzi za geniusza), jak i szczególnymi trudnościami w kontaktach z innymi osobami. Brak społecznego przystosowania staje się szczególnie widoczny, gdy do ich życia wkracza nowa sąsiadka Penny niemająca wiele wspólnego z dotychczasowymi sferami zainteresowań bohaterów.

Dziś spróbujemy z przymrużeniem oka poszukać „dowodów” pozwalających znaleźć odpowiedź na pytanie czy Sheldon Cooper ma zespół Aspergera (uwaga na niewielkie spojlery z serialu!).

Continue reading

Autyzm w kulturze #4

Adam. Świetny film, z nietypowym dla Hollywood zakończeniem.

„Adam” jest niebanalnym filmem opowiadającym historię znajomości mężczyzny z zespołem Aspergera i Beth, która zakochuje się w tym interesującym człowieku.

Continue reading

Autyzm w kulturze #3

Rain Man, czyli rewelacyjny film, który zarówno zaszkodził, jak i pomógł w rozumieniu autyzmu.

Rain Man to film wyjątkowy, nie tylko ze względu na wybitną grę aktorską Dustina Hoffmana, ale także dlatego, że:

-film ten jako jeden z pierwszych ukazuje widzom dorosłą osobę z autyzmem,

-obraz ten pokazuje różne wymiary funkcjonowania osoby z autyzmem, np. osoby mające zaburzenia ze spektrum autyzmu mogą prezentować szczególne zdolności  (wtedy nazywane są sawantami, czyli osobami niepełnosprawnymi, które mają wybitne umiejętności w danej dziedzinie),

-autyzm nie został przedstawiony jako skutek nieprawidłowego sposobu wychowywania dzieci.

Continue reading

Autyzm w kulturze #2

Dzisiaj kolejny wpis z cyklu Autyzm w kulturze.

Z okazji Święta Zakochanych proponujemy zapoznanie się ze świetnym filmem pt. “W kosmosie nie ma uczuć” (tytuł angielski: Simple Simon).

Autyzm w kulturze #2 – W kosmosie nie ma uczuć

W kosmosie nie ma uczuć, ale Szwedzi mają ich całkiem sporo. Zespół Aspergera przedstawiony przez autorów tego filmu wydaje się być bliski rzeczywistości. Osiemnastoletni Simon mający zespół Aspergera obsesyjnie pasjonuje się kosmosem, jest świetny w liczeniu. Lubi kolory czerwony i niebieski, a nie znosi brązowego. Lubi wszystko, co jest okrągłe. Ma trudności z akceptowaniem zmian, przez co potrzebuje stałych, codziennych i tygodniowych rutyn. Reżyser w przystępny sposób przybliża myślenie, emocje i zachowanie osób z zespołem Aspergera.

Simon mieszka ze swoim bratem Samem i jego dziewczyną. Kiedy kolejna kłótnia pary kończy się rozstaniem, Sam załamuje się i perfekcyjnie wypracowany sposób życia braci legnie w gruzach.  Simon na własną rękę rozpoczyna poszukiwania odpowiedniej partnerki dla swojego brata.

Polecam zwrócić uwagę na soczyste kolory, ciekawe wzory i świetnie dopasowane utwory muzyczne.

W 2011 obraz ten był szwedzkim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film obcojęzyczny.

„Lubię kosmos. W kosmosie nie ma nieporozumień i chaosu, bo w kosmosie nie ma uczuć.” Czy w kosmosie rzeczywiście nie ma uczuć? Sprawdźcie, na ile zmieni zdanie Simon.

Trailer filmu:

Źródło filmu: youtube.com

Zdjęcie: imbd.com

Autyzm w kulturze #1

Często pytamy znajomych, czy oglądali ostatnio jakiś dobry film lub czytali dobrą książką, by sięgnąć po coś nieprzypadkowego.

Postanowiłyśmy rozpocząć cykl AUTYZM W KULTURZE, w którym będziemy zachęcać Was do zapoznania się z filmami, książkami, a także wydarzeniami poruszającymi tematykę spektrum zaburzeń autystycznych (ASD).

Autyzm w kulturze #1, czyli o filmie “Temple Grandin”

Continue reading

© 2019 Autonomia

Theme by Anders NorenUp ↑