Autonomia

Blog o autyzmie

Moja podróż z autyzmem

Nasze życie to podróż.

Życie z autyzmem to wyjątkowa podróż – pełna zakrętów, stromych wzniesień i przeszkód. Każdy, kto jest w tej podróży, doświadcza, jak często trzeba się zatrzymać, a czasem zawrócić.

Mając wyznaczony cel podróży, musimy podejmować liczne decyzje, uczymy się, jak  przetrwać i zadbać o siebie. Często stawiamy sobie wymagania, mierzymy czas i kilometry- narzucając coraz szybsze tempo. Koncentrując się na celu i sukcesie -często przestajemy dostrzegać to, co najbardziej niezwykłe podczas naszej podróży.

  • Gdy na naszej drodze pojawia się piękne jezioro- zatrzymajmy się, by cieszyć się tą chwilą i miejscem.
  • Gdy spotkamy podróżnika, któremu zabrakło wody- zatrzymajmy się i podzielmy się swoją. Może zmierzamy w tym samym kierunku, a przecież razem- raźniej.
  • Gdy mamy do wyboru drogę na skróty przez pusty tunel lub dłuższą, przez niezwykłe wzgórza- zastanówmy się, która przyniesie nam więcej szczęścia.

Każdy z nas wiele razy docierał do wyznaczonego celu. Co najbardziej pamiętamy z tych podróży?

Dotarcie do celu, czy to, co spotkało nas po drodze?

 

Idąc przez życie z autyzmem- proszę Cię –zatrzymaj się i odetchnij: ciesz się miejscem , w którym aktualnie jesteś ze swoim dzieckiem, pobawcie się, poskaczcie, odpocznijcie. Rano znów ruszycie z nową energią. Ale to, co zapamiętacie po dotarciu do celu – to miejsca, ludzie, trudy i radości- nie sam cel. Bo gdy docieramy w wyznaczone miejsce, droga wcale się nie kończy. 

Wybierając podejście terapeutyczne na naszej drodze ku samodzielności z autyzmem- zastanówmy się, która trasa da nam więcej radości. Zachęcam Cię do zapoznania się z mapą terapii niedyrektywnej– prowadzi ona przez niezwykłe szlaki. Daje prawo wyboru w zależności od indywidualnych potrzeb. Usłyszałam ostatnio, że nie jest wybierana, gdy chcesz widzieć szybkie efekty. Ale osoby, które nią zmierzają – wiedzą- że nie zamienią jej na drogę na skróty.

Ważne jest by wiedzieć, dokąd się zmierza, ale nie warto zamykać oczu, na to co nas otacza. 

 

P.S. Piszę dziś z warszawskiego Żoliborza -właśnie miałam wyjść na spacer… nie pójdę-  zaczęło strasznie padać- ależ pachnie!!- posiedzę sobie na balkonie- popatrzę i poczekam. Jest pięknie. 

 

Życzę Ci niezwykłej drogi podróżniku.

P.

 

2 Comments

  1. Bardzo mnie urzekły te słowa. Cieszę się za każdym razem gdy widzę zachętę do niedyrektywnego podążania drogą z autyzmem. Jestem „autystyczną” mamą, która wiele wysiłku wkłada każdego dnia aby zwolnić, nie myśleć o celach, umieć cieszyć się lub smucić chwilą, bez myślenia o tym dokąd zmierzamy. Bo niedyrektywne podejście to przede wszystkim praca nad sobą…

    • Paulina Zawadzka

      11 listopada 2017 at 10:17

      Dziękuję Monika. Masz rację z pracą nad sobą i choć wymaga to dużo pracy- warto!! Być tu i teraz i w pełni akceptować naszą drogę, cieszyć się każdą chwilą!! Pozdrawiam ciepło, życzę Ci pięknej drogi…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

© 2018 Autonomia

Theme by Anders NorenUp ↑